Bolesław I Chrobry Wielki urodził się w 967 roku. Był synem Mieszka I – księcia Polski oraz Dobrawy – córki Bolesława I, księcia Czech. W 973 roku ojciec musiał go oddać cesarzowi Ottonowi I jako zakładnika. Lata spędzone w Niemczech były dla książęcego syna szkołą życia i polityki. Wrócił do Polski już po śmierci swojej matki Dobrawy. O spadek po ojcu przyszło Bolesławowi walczyć z macochą Odą, reprezentującą interesy jej małoletnich synów. Mieszko I, zgodnie z prawem zwyczajowym, pragnął podzielić Księstwo między wszystkich męskich potomków. Bolesław się temu przeciwstawił w 992 roku miał 25 lat, autorytet i doświadczenie, które pozwoliły mu wygrać walkę z wdową po ojcu. Pokonał macochę, wygnał ją z kraju wraz z synami i objął niepodzielną władzę nad całym Księstwem Polski. O ile Mieszko I był budowniczym państwa Polskiego, o tyle jego syn Bolesław Chrobry był twórcą wielkości tego państwa. Otrzymał jako jeden z nielicznych naszych władców przydomek Wielki. A Chrobry oznacza dzielny, waleczny. Samo zaś imię Bolesław, które wziął po swym dziadku, księciu czeskim, odwołało się do zwiększenia sławy i stało się w rodzie piastowskim symbolem powodzenia i chwały. Za najważniejsze wydarzenie podczas jego rządów uważa się zjazd gnieźnieński, który miał miejsce w 1000 roku.