Kazimierz III Wielki był ostatnim Piastem na tronie Polski. Obejmował kraj w bardzo trudnej sytuacji ponieważ Polska dopiero co utraciła Kujawy i ziemię Dobrzyńską, na Pomorzy Gdańskim panowali Krzyżacy, piastowscy książęta Mazowsza nie uznawali jego władzy, podobnie jak Piastowie śląscy, zhołdowani przez króla Czech, który nie zrezygnował z aspiracji do trony w Krakowie. Jednak to właśnie Kazimierz potrafił wzmocnić i utrwalić fundamenty niedawno odnowionego Królestwa Polskiego, wskazał i podjął nowe kierunki polityki zagranicznej, spowodował gwałtowny rozwój polskiej gospodarki, m. in. w dziedzinie osadnictwa, polityki pieniężnej, budownictwa, prawodawstwa oraz co ważne za czasów jego panowania nastąpił rozkwit nauki i kultury. Był władcą inteligentnym ponieważ potrafił rozróżnić problemy ważniejsze od ważnych. Planował posunięcia najbliższe ale też długotrwałą reakcje swych przeciwników. Dlatego też uzyskał przydomek Wielki, który był adekwatny w stosunku do jego działań i sprawowania rządów. Obite żelazną blachą drzwi katedry krakowskiej na Wawelu pochodzą z zbudowanej przez Władysława Łokietka i Kazimierza Wielkiego świątyni gotyckiej poświęconej w 1364 roku. Zmarł 5 listopada 1370 w Krakowie, a jego szczątki pochowane są na Wawelu.