Około roku 960 rozpoczął panowanie pierwszy historyczny władca Polski – Mieszko I (do 992 roku). Rywalizował z pogańskimi Wieletami o ujście Odry, zawarł w 965 roku sojusz z władcą chrześcijańskich Czech, Bolesławem. Dopełnieniem sojuszu był ślub Mieszka z czeską księżniczką Dobrawą. W następnym roku przybył do Pragi, aby udać się na święta Wielkanocne do Ratyzbony w Bawarii i 14 kwietnia 966 przyjąć chrzest. Chrystianizacja poddanych była procesem długotrwałym i dramatycznym, a stare wierzenia długo nie dawały się wykorzenić. W Poznaniu powstało w 968 roku biskupstwo misyjne podległe Rzymowi, a pierwszym biskupem został włoski duchowny Jordan. Przyjęcie chrztu przez Mieszka oznaczało włączenie Polski w krąg cywilizacji zachodniej. Dzięki niemu sztuka pisania i czytania została sprowadzona przez duchownych, a znajomość łaciny pozwoliła polskiej elicie wgłębiać się w tajniki nauki śródziemnomorskiej. Mieszko mógł skutecznie przeciwstawiać się ekspansji niemieckich feudałów. Książę sprawował rządy autorytarne, objeżdżając kraj kontrolował administracje i sprawowanie sądów. Około roku 991 książę poddał państwo Polan w opiekę papieską. Streszczono to w słynnym dokumencie „Dagome iudex”, zawierającego opis granic państwa.