Stanisław August Poniatowski był z pewnością najtragiczniejszym polskim monarchą.Za życia często upokarzany, przeżył własne państwo, patrząc bezradnie, jak sąsiednie mocarstwa cynicznie nim się dzielą. Urodzony 17 stycznia 1732 roku w Wołczynie, był synem Stanisława Poniatowskiego kasztelana krakowskiego oraz Konstancji z Czartoryskich. Został królem podczas elekcji 7 września 1764 roku we wsi Wola pod Warszawą. Koronacja odbyła się 25 listopada 1764 w Warszawie, a abdykacja tej samej daty 1795 roku. Nowy król energicznie przystąpił do wprowadzania reform w państwie. Powstała namiastka stałego rządu w postaci tak zwanej konferencji króla z ministrami. Powołano komisję do uporządkowanie gospodarki miast królewskich i rozpoczęto modernizacje armii. W 1765 roku w Warszawie powstała Szkoła Rycerska, kształcąca przyszłych oficerów, Teatr Narodowy i „Monitor” – pismo wspierające reformy w państwie. Dokonano pewnych zmian w gospodarce: komisja mennicza zaczęła porządkować chaos monetarny, utworzono Kompanie Manufaktur Wełnianych, rozpoczęto budowę kanału łączącego dorzecze Niemna i Dniepru. Pomimo jego zaangażowania w sztukę i kulturę ówczesnej Polski za jego rządów rozgrabiono aż trzykrotnie rodzime ziemie począwszy od roku 1772 do 1795.