Władysław II Jagiełło urodził się najwcześniej w 1351 roku. Jego ojcem był Olgierd Giedyminowicz – wielki książę litewski, zaś matką Julianna – córka Aleksandra, księcia twerskiego. Niewielu było władców o których już współcześni wypowiadali tak bardzo sprzeczne ze sobą i kontrowersyjne opinie, jak o Władysławie II Jagielle, wielkim księciu Litwy i królu Polski. Miał wielu wrogów twierdzących, że jest nieokrzesanym barbarzyńcom, zabobonnym poganinem, tylko pozornie nawróconym na wiarę chrześcijańska, miernym monarchą i dowódcą przedkładającą interes Litwy nad polską rację stanu. Ale widziano też w nim wiernego syna Kościoła, wytrwałego propagatora wiary, obrońcę wartości chrześcijańskich, rozumnego i świadomego swych celów polityka, zręcznego dyplomatę, dobrego wodza oraz – mimo braku wykształcenia – opiekuna kultury i nauki. Krytyczne uwagi o Jagielle, jeśli pochodziły ze źródeł Krzyżackich, były zrozumiałe. Jednak dotyczyły pogromcy Krzyżaków spod Grunwaldu. Jan Długosz jako pierwszy kronikarz w swych „Rocznikach” wymienił wady i zalety ów monarchy. Na krytycznym stosunku dziejopisarza do Jagiełły wiele zważył też wpływ niechętnego królowi potężnego biskupa krakowskiego Zbigniewa Oleśnickiego.