Jadwiga Andegaweńska żyła niespełna trzydzieści lat, jednak podczas jej krótkiego życia oraz jeszcze krótszego panowania zajęła wysokie miejsce pośród władców Polski na przestrzeni wieków. Jej ojciec król węgierski i polski – Ludwik, zaplanował dla swojej córki typowe małżeństwo dynastyczne. Miała ona wyjść za syna księcia austriackiego – Leopolda III Habsburga, dlatego też ich ślub odbył się gdy Jadwiga miała cztery lata. W maju 1384 roku jedenastoletnia dziewczynka przybyła do Krakowa, gdzie 16 października została koronowana na króla Polski w obecności biskupów i przy tłumnym udziale panów i rycerzy obu królestw, Węgier i Polski. Unia personalna z Węgrami została zerwana, a o to głównie chodziło polskim wielmożom. W imieniu nieletniej królowej rządy w państwie sprawowali rosnący w znaczenie przedstawiciele rodu Leliwów, wojewodowie – krakowski Spytek z Melsztyna i sandomierski Jan z Tarnowa, biskupi Radlica i Dobrogost oraz inni wielmoże. Możni małopolscy doprowadzili do zerwanie zaręczyn Jadwigi z Wilhelmem Habsburgiem, uznali, że lepszym kandydatem na męża będzie książę Litwy – Jagiełło. Najważniejszą jej zasługą było odnowienie podupadłego Uniwersytetu Krakowskiego. Utrzymywała wielu utalentowanych młodzieńców ponieważ miłowała kulturę i sztukę.